Границите на...
исправноста...
енергично нападнати...
...исправноста беа...
Границите на исправноста беа енергично нападнати.
Границите на исправноста беа енергично нападнати, како што беше правнилно,
но, не сосема уништени, што исто така беше правилно.
Меѓутоа,
таа не беше задоволна.
- Што се случува? - Џејн.
Ох.
Џејн!
СТАНУВАЈЌИ Џ Е Ј Н
Ох, тешко мене.
На таа девојка и треба маж.
А кој е доволно добар? Никој.
Тебе те обвинувам за тоа.
Затоа што сум премногу модел на совршеност.
Го делам со тебе креветот 32 години
а, совршеноста е нешто на што не сум наишла.
Досега.
Не. Престани. Господине Остин, недела е! Престани, не, тоа е...
Врвот на женскиот карактер е изразен во должностите на ќерката,
сестрата и, на крајот, жената и мајката.
Обезбеден е од благата привлечност, доблесната љубов и тишината рано наутро.
Ако се случи женатата да има особена супериорност,
на пример, префинет ум, најдобро е тоа да остане префинета тајна.
Хуморот е пожелен, но разумот? Не.
Тој е најиздајничкиот талент од сите нив.
Сега, Џорџ, стар пријателу, знаеш дека мораш да останеш.
- Џени! - Џорџ, Џорџ.
Побрзај, Џејн! Ќе задоцниме!
Кога Нејзиното Дамство вика, ние мораме да се покоруваме.
Ајде побрзо, Џејн.
Лејди Грешам, може ли да ви ја претставам мојата сестричница, грофицата Де Флуид.
и господин Фаол, вереникот на Касандра.
- Грофица? Тогаш претпоставувам дека сте Французинка? - По брак.
Господинот Гроф не е тука да оддаде почит?
Предходен договор, мадам,
Господинот Гроф беше задолжен да и оддаде почит на Мадам ле Гиутин. (иронија: Мадам ле Гиутин е мртва.)
Ох!
Гледам дека вашиот братич е со нас повторно.
Господин Висли.
Висли е неопходен за мојата среќа.
Па, седнете.
Господин Фаол и Касандра скоро се верија.
Кога ќе се венчате?
- Не уште некое време, Ваше Дамство. - Зошто не?
Исто така имам обврска да одам во Западна Индија
со експедицијата на Лорд Крејвен против фрацузите, како капелан.
- Што ви понуди Крејвен? - Се надевам парохија, кога ќе се вратам.
Колку вреди?
Доволно за скромно да се оженам.
Господин Висли, дали знаете дека Басингстокшките собири продолжуваат?
Многу скоро, верувам.
- Џејн навистина ужива во балови. - Висли не може да ги смисли.
Но, господине,
баловите се неопходен благослов за малолетниот дел од соседството.
Се е допадливо во начинот на зборување и седење заедно,
и сето тоа пропратено со најврвен декор.
Друштвен човек не би требало да се противи на тоа.
Тогаш мислам дека сум преобратен.
Изложена како приплодна кобила!
- Господин Висли е многу пожелен млад господин. - Ох, мајко.
- Ја знаеш нашата состојба, Џејн. - Ох!
И тој е најомилениот братич и наследник на Лејди Грешам.
Еден ден, тој ќе го наследи ова.
Извонредни просперитети!
- Неговото мало богатство нема да ме купи мене. - Што ќе те купи тебе, братучедке?
Повеќе промени во светот, господине Лефрој.
Можеш да ми платиш за тоа подоцна.
- Ура! Ура! - Ајде, господине Лефрој.
Ајде, човече, удри го!
Лефрој!
Чаша вино за вас, господине? - Госпоѓо.
- Гледам покажуваш напреднување, Лефрој. - Како меч, Остин.
Уште колку пред да се вратиш кај стапчињата?
Уште ден.
Толку скоро?
Кучешка куќа, долгови, но морам да имам добра фигура дури и во милицијата.
Посебно кога си осуден на пароштво, пријателе.
Да.
Сепак, кој е киселоликиот мал девственец?
Извинете, госпоѓо.
Господине Том Лефрој, смеам ли да ви го претставам господин Џон Ворен?
Ми се придружи во Хемпшир, татко ми подготвува свети редови за нас двајцата.
Разбрав дека сте го посетиле Хемпшир, господине Лефрој.
Минатата година.
- Долга посета, зар не? - Многу долга, господине Ворен. Речиси три часа.
Господине Остин, вие сте ѓаволски згоден. Бакнеж, бакнеж!
Упс!
Па, Том, каде би требало да одиме? Градините Воксхол?
Бев таму.
Лефрој, има Тихински Љубовен Фестивал кај Вајт.
Видов.
- Крокфорд? - Крокфорд? Го сторив веќе тоа.
Или тоа ме стори мене?
Шт-шт-шт-што е Тихински Љубовен Фестивал?
Ворен!
Длабоко се извинувам, господине.
Кражбата на една свиња е криминал, гнасен засигурно, но две свињи...
Две свињи е насилен напад на светоста на самата приватна сопственост.
Извинете.
Ти и твојот вид сте чир на телото на оваа друштво.
А чиревите се отсекуваат.
Доживотно прогонство. Следниот.
- Зошто си овде во Лондон, господине? - Да учам право.
- Што нема друга цел освен... што? - Чување на правото на сопственост.
- Против? - Толпата.
Поради тоа, редот е одржан поради тоа што имаме...
- Достоинствена армија? - Добри манири, господине, и претпазливост.
- Го знаете ли тој збор? Претпазливост? - Да.
Земи ме мене за пример.
Јас бев роден богат, секако, но останав богат поради доблеста на исклучително однесување.
Покажав воздрженост.
Твојата мајка, сестра ми, стана сиромашна затоа што не покажа...
Таа се омажи за татко ми затоа што го сакаше.
Да, и токму затоа имаш толку многу браќа и сестри таму во...
- Лимерик. - Ммм.
Ако се надеваш, велам надеваш...
Ако се стремиш да го наследиш мојот имот,
мораш да се докажеш како повреден.
Но, што наоѓаме? Наоѓаме расипништво,
доволно диво да ги презасити сликите на фалењето на Хотентот.
Диви придружници, коцкање,
трчање по Сент Џејмс како животот да ти зависи од тоа.
- Каков вид на адвокат би бил тој? - Типичен.
Хумор?
Па, ќе ти треба тоа затоа што ќе ти одржам лекција.
Те праќам да останеш со своите други роднини, Лефројеви.
- Вујче, тие живеат во селото. - Длабоко во селото.
- Џејн? - Ммм?
Можеш ли?
Благодарам.
Мислам дека вие две сте најубавите сестри во Англија.
Господин Фаол ќе биде маѓепсан.
Сан Доминго е половина свет далеку.
Ќе ме заборави.
Невозможно. Гледај на сеќавањето што ќе му го дадеш вечерва.
Каси.
Неговото срце ќе престане со самиот поглед врз тебе или не заслужува да живее.
И, да, свесна сум за контрадикцијата втемелена во таа реченица.
Тој ли е?
- Џејн! - Хенри!
Изгледаш прекрасно.
Па, здраво, Џон. Многу ми е мило што те гледам.
- И мене исто така. - Ох, Џон!
Џорџ!
Остави го брат ти на мира.
Џејн! Џејн? Слушна ли? Братичот на татко ми ќе остане со нас.
Од Лондон.
- Тој е... - Брилијантен млад адвокат.
- Луси, те молам. - Со репутација.
За доцнење?
Симни ја капата, Џорџ. Симни ја капата, татко е подготвен.
- Благодарам, Џон. - Молам.
Фамилијата секогаш се движи на големи или на мали начини.
Прво, малите. Хенри се врати од Оксфорд со неговата диплома.
- Фала на Небесата. - Одлично сторено.
И нашиот пријател Џон, мојот нов ученик. Потоа големите.
Касандра, не напушта за брат и Едвард и неговата фамилија на брегот,
додека Роберт патува во Западна Индија со експедицијата на Лорд Крејвен.
И потоа, заедно, тие ќе можат да тргнат на најголемото и најсериозното патување во животот.
Госпоѓице Остин, разбрав дека ќе не почестите со читање?
- Ајде, Џејн. - Ајде.
- Ох, те молам, госпоѓице Џејн. - Ох, да, Џејн, ајде.
Те молам, Џејн.
Совет од млада дама за свшувачката на нејзината сакана сестра Касандра
со Фаол.
Неговото обраќање беше понудено на начин доволно груб да биде ласкав.
Границите на исправноста беа енергично нападнати, како што беше правилно
но, не сосема уништени, што исто така беше правилно.
Меѓутоа, таа...
И можам ли да ви го претставам мојот мал братич, господин Томас Лефрој?
Ох.
И тој е повеќе од добредојден. Придружи ни се, господине, придружи ни се.
Зелен сомотен капут. Ептен модерно.
Ова ќе ти биде ептен забавно.
Неговото обраќање беше...
Границите на исправноста беа енергично нападнати,
како што беше правилно, но, не сосема уништени, што исто така беше правилно.
Меѓутоа, таа не беше задоволна.
Нејзиниот вкус беше отмен, нејзините чувства благородни, нејзината личност прекрасна, нејзината фигура елегантна.
Благи Боже, пишувано е и на двете страни од страниците.
Шшш. По ѓаволите, човече.
Токму вчера го одбив Лорд Грем и неговите шест милиони,
што ќе ме чинеше речиси година
со економија...
...богатство
поголемо од сите дијаманти во Индија, и прекрасно срце.
Боже!
И, ве молам, мадам, што јас да очекувам за возврат?
Да очекувате? Па, можете да очекувате да ме задоволувате од време на време.
Дали сум јас таква?
И слатко, нежно, молежливо, невино
деликатно, сочувствително, верно, необразовано, прекрасно женско срце.
Крај.
- Браво, Џејн. - Одлично, Џејн.
Браво.
Одлично.
Таа зборува толку добро.
Па, претерано волшебно, јас мислам.
Па, доволно е вешта, можеби,
но велеградскиот ум може да биде помалку чувствителен на претераното, малолетно самопреценување.
Па, благодарам. Ние и двајцата сме многу горди.
Во воздушни соништа...
...отсутната љубов да ја видиш!
Драги ти, ох, да мислиш
на мене.
Внимателно, стар пријателе.
Добро парче, господине Лефрој.
Си држел пушка предходно, зар не, Том?
Ммм. - Том!
Исусе!
- Том. - Чичко?
Зошто не прошеташ малку?
Има некои многу добри селски околини. Многу добри.
Да прошетам?
Госпоѓице!
Госпоѓице! Госпоѓице!
Госпоѓице! Госпоѓице, јас...
Госпоѓице?
- Госпоѓице... - Остин.
Господин Лефрој.
Да, знам, но јас сум сама.
- Освен што сум јас тука. - Точно така.
Ох, ајде!
Кои правила на однесување важат во оваа селска ситуација?
Ние бевме запознаени, зар не?
Што е целта на запознавањето ако не можете да ми го запаметите ниту името?
Штоуште, едвај останавте буден во моето присуство.
Мадам.
Овие должности мора да му изгледаат многу провинцијално на еден господин со толку висок статус,
но јас не ги создавам тие правила. Јас сум задолжена да ги почитувам.
Ми рекоа дека има многу да се види при прошетката
но, се што јас забележав е во главно зеленото горе и кафеавото долу.
Да, па, други забележале повеќе. Оваа место е прославено.
- Има дури и книга за Селборнската шума. - Ох.
Роман, можеби?
Романи?
Бедни, блуткави нешта, читани од прости жени, дури и, Бог да чува, пишани од прости жени?
Гледам, зборуваме за вашето читање.
Како пишаното од жена да не ја прикажува најголемата моќ на умот,
знаењето на човечката природа, најживите излевања на разум и хумор
и најдобро избраниот можен јазик?
- Зарем бев оскуден во занесеноста? - Во свесноста.
Тоа беше...
Тоа беше... вешто.
Тоа беше иронично.
- И сигурна си дека не те навредив? - Воопшто не.
Мои господари, дами и господа, Летот на Големиот Визир.
- Може ли да ја добијам честа? - Колку мило, братучеду.
- Госпоѓице Остин. - Господине Висли.
Може ли да го добијам задоволството за овој следен танц?
- Ох, не, многу доцниме. - Чувајте се.
Ох, благодарам, Том.
- Побрзај. - Луси.
Ох!
Јас сум понижен.
Вежбав, но никако не бива.
Колку убав пар се.
Ах, сестро.
- Што мислиш за господин Лефрој? - Почестени сме со неговото присуство.
Мислиш?
Тој мисли, со неговата покажување на дотераност и перчење.
Џејн.
Па, навистина сметам дека е издигнато да одбиеш да танцуваш кога има толку малку господа.
- Хенри, дали сите твои пријатели се толку несогласувачки? - Џејн.
Впрочем, од каде поточно од Ирска доаѓа тој?
Лимерик, госпоѓице Остин.
Ќе го сметам за гест на огромна услуга
ако се ме почестите со следниот танц.
Со оглед на тоа што прва танцувате со мене, мадам, мислам дека е праведно да ве информирам
дека го носите стандардот на Хемпширската гостопримливост.
Ах, тогаш угледот на вашата земја зависи од мојот извештај.
Ова, патем, се нарекува селски танц, од францускиот contredanse.
Не затоа што се прикажува на простачки селски собири
со лепливи пити,
одвратни Мадири
и навистина анахричко танцување.
Строго го судите друштвото, мадам.
- Го опишував тоа што вие го мислите. - Дозволете ми да мислам за себе.
Ме ослободува да го сторам истото, господине и да дојдам до поинаков заклучок.
- Дали би и дале многу на една жена? - Тоа зависи од жената
и од тоа што таа мисли за мене.
Но, вие сте над тоа да се задоволите.
А јас мислам дека вие, госпоѓице, како бевте?
- Остин. Господине...? - Лефрој.
Мислам дека вие, госпоѓице Остин, се сметате себеси над друштвото.
Јас?
Вие, мадам,
потајно.
Колку пати му се спротистави на тој господин, Џејн?
Два пати? - Два пати би било делумно.
- Три пати би било апсолутно... - Неподносливо.
Внимателно Џејн. Луси е во право. Господин Лефрој навистина има репутација.
Претпоставувам на најнесогласниот...
...дрзок, арогантен, безобразен,
нечувствителен, вулгарен човек.
Премногу придавки.
Што се обидува да каже?
На прсти, господа. Без поединци.
До крајот, до крајот.
Повторно! Трчај уште.
Никогаш не се чувствувам пофранцуски отколку кога гледам крикет.
- Надвор. - Не е надвор.
- Не? - Не.
Излезе ли?
Почнувам да се сомневам дека флертуваш со брат му, братучедке.
Флертувањето е занаетот на жената. Мора да се вежба.
Надвор си.
Добро одиграно, Том.
Ние зависиме од тебе.
Ох, господин Ворен е... на ред.
Со среќа!
Џон Ворен!
Со среќа, господине Ворен.
Џон никогаш не бил многу добар.
Полека!
Трчај, Ворен, трчај!
Брзо, побрзај! Трчи!
Навистина добро шоу!
Пази.
Надвор си. - Ха!
Надвор си, господине Ворен. - Ох, Боже.
Чудесно, Том, чудесно.
Благодарам, Ворен. Повели седни.
Повторно истото, Том.
Добро сторено, господине Ворен. - Лоша топка. Ужасно превртлива.
Се надевам дека не сте премногу разочарани, госпоѓице Остин.
Уште четири за победа, Висли.
Кој е следен? Ајде!
Таа не може... - Џејн!
Што, по ѓаволите, планира да прави?
- Незаменливо. - Може таа.
Спремете се!
Полека, Том.
Биди нежен, Лефрој!
Трчај, Џејн, трчај!
- Движи се! - Трчај!
Уште четири за победа.
До крајот! Движи се, мангупе!
Уште еднаш! Побрзо!
Ајде, ајде, ајде!
Не е надвор.
Лоша среќа, Лефрој.
Гледаш?
Таа беше многу добра.
- Си ја играла оваа игра порано? - Немаше избор, знаеш. Порасна со браќа.
Време е за пливање, мислам.
Добро одиграно, Хенри.
И ја посветив нашата победа на грофицата Де Флуид.
- Знаете, има пристојна река зад ридот. - Ох, да?
Внимателно!
Ајде, да одиме!
Чекај!
- Не овој пат, Лефрој. - А?
Мислиш не?
Мирно, момче.
- Татко, си го видел ли Том? - Не, Луси, не сум го видел.
Зашематена. Нормално на 15 години.
Љубовта и разумот се непријатели на секоја возраст.
- Госпоѓо Лефрој, може ли да ја разгледам вашата библиотека? - Се разбира
Луси би се омажила со него уште утре, и колку ужасен сопруг тој би бил.
Претпоставувам дека мислиш на неговата репутација. Искуството може да го препорача мажот.
- Госпоѓице Остин. - Ох, господин Лефрој.
- Вие читате. - Да.
Гледав низ вашата книга за дрвјата. „Природна историја од господин Вајт“.
Ох.
- Па, како ви се допаѓа? - Не многу. Премногу е вознемирувачка.
- Вознемирувачка? - Ммм.
Земете го овој пример.
Едно убаво утро во мај, летајќи натаму-наваму,
две птици пловат наоколу на голема височина совршено среќни. Тогаш...
Тогаш едната скока на грбот на другата, фаќајќи се цврсто,
и заборавајќи да летаат, двете тонат се подолу и подолу во величествен, смртоносен пад,
досег по досег, се додека женката не испушти...
Да?
...женката не испушти гласен, срцепарателен плач
на екстаза.
Дали ова е вообичаеното однесување во природната историја на Хемпшир?
Вашето незнаење е разбирливо со оглед на вашиот недостиг од... како да го кажеме?
Историја?
Состојбата ми наредува незнаење.
Те осудува на незнаење заедно со твоето пишување со статус на женска вештина.
Ако сакаш да ја вежбаш уметноста на фикцијата, да биде еднаква на машки автор,
искуството е од клучно значење.
Сфаќам.
А што те квалификува да го понудиш овој совет?
Знам повеќе за светот.
Многу поголем дел, држам.
Доволно за да знам дека твоите хоризонти мораат да бидат... проширени
од исклучителен млад маж.
Од многу опасен млад маж,
таков што има, без сомнение, влијание врз срцата на многу млади...
...млади жени со ниска поткупливост... - Прочитај го ова
и ќе разбереш.
Кога филозофот чу дека тврдината на доблеста веќе беше покорена,
тој почна да дава голем обем на неговите желби.
Неговиот апетит не беше од оној гадлив тип кој не може да се храни со пупката,
затоа што веќе друг ја имаше пробано.
- Тој нема да ја проба таа пупка. - Што, душо?
...ниту пак нејзиното лице имаше некоја посебна убавина.
Но, нејзината облека беше содрана од горниот дел на нејзиното тело...
...нејзините гради, што беа добро оформени и претерано бели,
ги привлекоа очите на нејзиниот доставувач и неколку моменти тие стоеја во тишина...
...зјапајќи еден во друг.
Ја прочитав вашата книга.
- Ја прочитав вашата книга и не ја одобрувам. - Се разбира дека не ја одобрувате.
- Но, зошто? Сцените? Ликовите? Прозата? - Не, се беше добро.
- Моралот? - Пропаст.
Па, се разбира, дека е. Но, зошто?
Лошотијата страда, доблеста се наградува. Лошите ликови завршуваат лошо.
Точно. Но, во животот, лошите ликови често победуваат. Земи се ти за пример.
А, романот мора да покаже каков е навистина светот,
како ликовите искрено размислуваат, како настаните навистина се одвиваат.
Романот треба некако да го разоткрие вистинскиот извор на нашите дејствувања.
Што е со чувствата на мојот херој?
Па, мене ми изгледа, господине, дека силните чувства на вашиот херој
му предизвикаа нему и сите што беа поврзани со него, многу голема неволја.
Ах, па, ако книгата ве вознемирила...
- Ох, но сирачето мора да знае за неволја. - Каков вид неволја?
Секакви видови неволја.
Лавертонскиот Сеир. Ептен забавно. Чудовишно добра идеја, Џејн.
Да, госпоѓице Остин, не баш вашето вообичаено друштво, би рекол.
Покажете малку имагинација, господине Лефрој.
Овде има доволно неволји.
И слобода, човечка слобода.
Зарем не им завидуваш?
Но, имам толку интензивно „задоволство“ да ја набљудувам од толку близу.
Ах.
Сега, тоа ти е будала, да се тепаш со професионалец.
- Вие се разбирате во тоа, се разбира. - Се разбира.
Да, ептен модерно арчење на време во Лондон.
Тепање на човек до сржта. Што правите?
Господине Лефрој, застанете!
Направете пат!
- Престани! - Да видиме како стоите против мене, господине.
Поминувам.
Пет шилинзи на момчето. Кој е „за“? Вие, господине? Еве ви картичка.
Еве ти на.
Благодарам.
Ајде, удри го!
Ајде, Лефрој, удри го, човече!
Том, мораш да престанеш.
Ајде, Лефрој!
Дигајте се, господине.
Том!
Луси.
- Веќе два пати ми го прави ова. - Трошиш пари како вода.
Се плашам дека веќе немам повеќе вода со мене.
- Се плашам дека немам, господине. - Земи го.
Колку понижувачки.
Да!
Господине Лефрој? Господине Лефрој? Господине Лефрој?
Дали бев оскуден во особините?
Зошто го сторивте тоа?
За да не пропаднат скапите часови по бокс.
Простете ми ако се сомневав во вашиот разум за правдина.
Јас сум адвокат. Правдата не игра дел во законот.
Зарем во тоа верувате?
Верувам затоа што морам.
Ајде да одиме од тука.
- Нејзиното срце е збунето. - Тоа е летна бура.
Господин Лефрој наскоро ќе замине. А, господин Висли сеуште ќе чека, се надевам.
- Човекот е дудук. - О, ќе го надмине тој тоа.
А таа може да го поправи со многу малку мака.
Ти можеш да ја убедиш.
Да ја жртвува нејзината среќа?
Џејн би требало да го земе не мажот што нуди највисока цена, туку тој што го сака.
Ох, господине Остин.
Мораме ли секој ден да го водиме овој разговор?
Ќе завршиме на дното ако продолжиме вака.
Џени! Господине Остин!
Каде сте?
Многу љубезно од ваша страна да возвратите на повикот.
- Би сакале ли шолја чај, госпоѓо? - Зелен чај?
- Кафеав, Ваше Дамство. - Тогаш не.
Каде е вашата најмлада ќерка?
Ги посетува сиромашните, госпоѓо.
Џејн? Џејн!
Конечно. Лејди Грешам и господин Висли не посетија. Каде беше ти?
Госпоѓо. Господине.
Па, можеби... можеби младите би сакале да прошетаат?
Гледам дека има убава, малечка дивина од страна на куќата.
Извинете ме.
Џејн!?
- Што прави? - Пишува.
Може ли нешто да се стори во врска со тоа?
Госпоѓице Остин, вие можеби знаете
дека ве знаев
на одредено време за време на мојата посета во Стивентон.
Градината е многу чувствителна во оваа сезона.
Навистина.
- Впечатокот што ми го оставате секогаш... - Посебно цвеќињата.
Тоа што се обидувам да кажам е...
имам угледна сопственост од 2000 годишно
како додаток на уште поголемото наследство од Лејди Грешам,
на кое можеби е невкусно да посочувам. - Ох, невкусно, да.
Ваше е. Ако се омажите за мене, сето тоа, ваше.
Господине Висли...
Вашата понуда е многу искрена, можам да видам, и великодушна, и навистина сум почестена.
Но, поради се што се, и се што нудите, јас...
Да.
Понекогаш чувствата се срамежлив цвет на кој му треба време да процвети.
Лажење трговци, крпење, гребење, стругање.
Бескрајно, бескрајно да го правиш тоа!
Разбирам дека нашите околности се тешки, мамо.
- Нема пари за тебе. - Секако нешто може да биде сторено.
Се што ќе ставиме настрана мора да им припадне на твоите браќа. Нема да имаш ништо ако не се омажиш.
Па, тогаш, нека немам ништо. Но, нема да се омажам без чувства, исто како мајка ми!
И сега морам сама да си ги копам проклетите компири!
Дали повеќе сакаш да бидеш сиромашна стара мома? Исмеана, понижена, пример за шега?
Главен спорт на секој селски магуп со камен и безобразен јазик?
Чувствата се пожелни.
Парите се апсолутно неопходни.
Би можела да живеам од моето...
Твоето што?
- Би можела да живеам од моето... - Перо?
Да ја исфрлиме таа глупост од главата веќе еднаш засекогаш.
Што е ова?
Неволја помеѓу моите жени?
Ајде,
подајте си рака и ќе завршиме со ова.
- Каде одиш? Госпоѓице! - Да ги нахранам свињите, мамо!
Тој може да ти даде прекрасен дом.
- Удобен живот. - Татко.
Размисли.
Ова е веројатно твојата најдобра понуда.
Висли?
Вистина е, досега не импресионирал...
- Дудук. - Ќе го надмине тој тоа.
Ништо не го уништува духот како што го уништува сиромаштијата.
Ја видов еднаш кралицата Марија Антоанета како носи нешто слично на еден бал.
Дали правам шоу? Правам, знам.
Колкава неволја поминуваме да направиме да не сакаат кога ние ги сакаме нив.
Хенри?
- Елајза, мојот брат е многу помлад од тебе. - И посиромашен.
Тој знае дека јас искрено се грижам за него.
Знам дека е згоден...
А згоден млад маж мора да има од што да живее исто како и обичниот.
Го охрабруваш да те земе за пари?
- Мажите го прават тоа. - Тоа не би требало да биде за почит.
Па, јас сум чувствителна жена.
Фала Богу што јас не сум, по твојот опис.
Ако беше, можеби ќе утврдеше дека твојот пријател од Ирска нема пари, ниту пени
и нема да биде прифатено да се ожени без богатсво.
Размисли за тоа на балот вечерва.
Во секој случај, ќе се врати утре на Бонд Стрит од каде што нема да може да наштети.
Добра вечер, госпоѓице Остин.
Да, да.
Госпоѓица Џејн Остин.
Задоволство ми е.
Многу сме почестени да бидеме овде на балот на тетка ти.
Танцуваш со страст.
Ниту една разумна жена не би покажала страст ако целта и беше да привлече сопруг.
Мислиш спротивно на љубовник?
Оладете малку, господине Лефрој.
- Немам никакви очекувања од тој вид. - Не мислев да ве навредам или повредам...
Ох, не, не, се разбира не. Извинете ме, претопло ми е.
Извинете ме.
- Ах, госпоѓице Остин. - Извинете ме.
Ова е неподносливо. Татко ми ме претиска за порано заредување,
додека мојот наклон е скарлетната капетанска должност кон редовите на Неговото Величество.
Но, ги немам парите за набавам такво нешто.
Јас имам.
- Па, тоа, се разбира, е невозможно. - Ох, Хенри, не се преправај пред мене.
Скарлетната ќе ти стои многу добро.
Госпоѓице Остин? Еве сте.
Госпоѓице Остин, не можам да верувам дека сум принудена да го водам овој разговор.
Ваше Дамство?
Мајката на господин Висли, мојата драга сестра, умре млада.
Јас немам сопствени деца.
Се надевам дека никогаш нема да ја спознаете болката од таа состојба.
Ајде само да кажеме дека желбите на мојот братич ми се блиски на срцето,
колку и да се тие невообичаени.
Па,
вашето здравје изгледа силно.
Ги имате вообичаените вештини.
Вашата личност е пријатна.
Но, кога млада жена како вас добива понуди
од господин каков што е мојот братич, нејзина должност е веднаш да прифати.
Но, на што наидуваме?
- Независно размислување? - Токму така.
Мојот братич, госпоѓице Остин, навистина премногу се удостои
со тоа што и се понуди на ќерката на опскурен и немаштлив свештеник.
Немаштлив? Вашето Дамство греши.
Јас никогаш не грешам.
Твојот татко е во смртни финансиски потешкотии.
Но, не е се изгубено.
Тој има ќерка на која и се смешка богатство.
Господин Висли е добра прилика за Џејн.
Би требало веднаш да прифати.
Зар не мислите така?
- Луси, ајде да се освежиме. - Што? Мајко.
Дознав за брачниот предлог на господин Висли.
Моите честитки.
Дали постои алтернатива за добро образована млада жена со мало богатство?
Како можеш да го прифатиш?
Дури и со неговите илјади и со неговите куќи,
како можеш ти, од сите луѓе, да се изложиш без чувства?
Како можам да се изложам?
Ти си заминуваш утре.
- Дали го сторив тоа добро? - Многу, многу добро.
Сакав, уште еднаш, да го сторам добро.
Јас немам пари, немам имот,
целосно сум зависен од тој бизарен стар лудак, вујко ми.
Не можам сеуште да ти понудам брак. Но, мораш да знаеш како се чувствувам.
Џејн, твој сум.
Боже! Твој сум! Твој сум, со срце и душа!
Колку и да вреди тоа.
Дозволи јас да одлучам за тоа.
Што ќе правиме?
Тоа што мораме.
Моја најдрага Касандра, моето срце има крилја.
Сомнежите и размислувањата се завршени.
Наскоро ќе избегам од влијанието на таа голема дама и нејзиниот блескав братич.
Елајза, Хенри и јас ќе ти се придружиме на брегот,
но, приморани сме да го скршнеме патот во Лондон.
Том итро обезбеди покана да останеме со неговиот вујко, судијата.
Да се надеваме дека ќе можеме да го убедиме во моите подобности.
Те молам уништи го ова нечесно писмо
во моментот кога ќе се повратиш од твојата запрепастеност.
Твоја чувствително и во брзаница, Џејн.
Том! Нашите гости пристигнаа.
Декор.
Грофице.
Господине.
- Добредојдовте... - Мадам Грофице.
Мадам Грофице. Ретко, премногу ретко мојата куќа прима посети од благородници.
И, се разбира, неговите пријатели. Ве молам.
Вашата посета е кратка. Нема ниту момент за губење.
Мојот братич осмисли план од метрополитска забавност.
Задоволството е, како што вие би кажале, Мадам, неговата силна страна.
Ах, дали?
Која битка беше тоа, Том?
Villers-en-Cauchies.
Многу добро. Илјадници убиени. Така и им треба на французите.
Ох. Не мислев на присутните, госпоѓо.
Не плашете се да ги навредувате Јакобинците на моја сметка, судијо.
Тие го обезглавија мојот сопруг. - Ох, дивјаци. Ѕверови.
- А, неговиот имот? - Одземен.
Пропаст.
Се разбира, до тогаш, голем дел од моето богатсвто беше преносливо, така да...
Да, преносливата сопственост е среќа во џепна книга.
Дали те фатив во иронија?
Мое лично мислење е дека иронијата е навреда со насмеано лице.
Навистина.
Не.
Не?
Не, иронијата е спојување на контрадикторните вистини
за од контрадикторноста да се направи нова вистина со смеа или насмевка,
и јас признавам дека вистината мора да дојде со едното или другото,
или сметам дека е лажна или порекнување на самата природа на човештвото.
Мојата братучедка е писателка.
- На што? - Џејн?
Романи.
Млада жена од фамилија?
Да, вујче, и утре ќе одиме да посетиме уште една, госпоѓа Редклиф.
Таа се држи до себеси, речиси осамено, но го познавам нејзиниот сопруг од судот.
- Кој? - Писателката, госпоѓа Редклиф.
- Пишувањето е нејзината професија. - Нејзината што?
500 фунти, вујче, за нејзиниот последен роман, „Мистериите на Удолфо“.
- И 800 фунти, верувам, за следниот. - „Италијанецот“.
Над 1000 фунти?
Времиња, времиња!
Живеете толку тивко.
А, сепак вашите романи се полни со романса, опасност, ужас.
Се со што не е полн мојот живот.
Очигледно.
За што сакаш ти да пишуваш?
За срцето.
Го познаваш ли?
Не целото.
Со тек на време, ќе го запознаеш.
Но, дури и да те изневери, затоа ни служи имагинацијата.
Вашата имагинација ви донесе независност.
По цена на мене и мојот сопруг.
Кутриот Вилијам.
Да имаш жена што има ум се смета за непристојно.
Да имаш жена со литературна репутација е ништо помалку од скандал.
Но, мора да е возможно?
- Да живееш и како жена и како писател? - Ох.
И јас мислам така.
Иако никогаш не е лесно.
Дали навистина можам да го имам ова?
Што, поточно?
Тебе.
Мене, како?
- Овој живот со тебе. - Да.
Лефрој.
- Пст! Судијата. - Човеков е како бушаво куче.
Ќе биде дарежлив. Сигурен сум.
- Ќе зборуваш со него? - Утре, ветувам.
Навистина морам да кажам добра ноќ.
- Добра ноќ. - Добра ноќ.
- Госпоѓице Остин? - Да?
Добра ноќ.
Знаеш, мислам дека мајка ми е во право. Сопруг, колку побргу толку подобро.
Пет девојки со мало богатство.
...чувствително и толку топло колку што човек насилно во љубов може да направи.
Господин Викам беше среќниот човек кон кој речиси секое женско око се вртеше.
...делумно, со предрасуда, апсурдно.
Пази се од првото појавување на шумата Пемберли.
Среќата што тој одговор ја предизвика...
Тоа нема да биде. Моите чувства нема да бидат потиснети.
- Добро утро, господине. - Добро утро?
- Дали светот се превртел наглавечки? - Господине?
Верувам дека грофицата ужива во посетата?
- Мислам дека ужива, господине. Јас... - Фина жена, многу фина жена.
Навистина.
- Се надевав да поразговараме за одредена работа. - Твојот џепрлак е надвор од преговори.
Сега кога ја имавте шансата да се запознаете лично со госпоѓица Остин,
сигурен сум дека ќе се согласите со мене дека таа е исклучителна млада жена.
- Ова е навреда! - Ако ми дозволите да зборувам, господине.
Нема потреба. Оваа писмо се разјаснува.
Писмо?
Сега знам на што си бил долу во Хемпшир.
- Од Стивентон ли е? - Дали е вистина
дека ме намести со оваа претстава?
Сакав да ја запознаете младата дама.
Сакав да ви ја претставам дискретно.
Леле! Да ме заслепиш со богата вдовица, а потоа да ја вовлечеш таа бедна мала ловџика на сопрузи!
- Умереност, господине, ве молам! - Таа иронична мала писателка.
Сакав да ја запознаете лично.
Бев сигурен дека нејзините вредности ќе зборуваат за неа.
- Размислете, господине, мојата среќа е во ваши раце. - Среќа?
По ѓаволите, братичу,
повеќе би сакал да си никаквечки курваџија со шанса за поправка,
отколку заљубено кајче што тоне во лош брак.
Мојот вујко одби да го даде неговиот благослов.
- Писмото ја стори својата работа. - Кој го испратил?
Лејди Грешам?
Или нејзиниот братич.
Тие мислат дека можат да прават што сакаат со нас, но нема да го прифатам ова.
Немаме избор.
Се разбира дека имаме.
Јас...
Јас целосно зависам од...
Од твојот вујко.
Ммм.
А, јас зависам од тебе.
Па, што ќе правиш?
Тоа што морам.
Имам должност кон моето семејство, Џејн. Морам да мислам на нив исто како...
Том...
Дали... дали тоа е се што имаш да ми кажеш?
Догледање, господине Лефрој.
Пресудата на овој суд е да бидеш однесен на местото од каде што дојде,
а потоа на местото на погубувањето,
и дека ќе висиш обесен се додека не умреш.
Нека Господ има милост за душата твоја.
Следниот.
Тој се однесуваше многу лошо кон тебе, Џејн.
Можеби наскоро ќе можеме да се вратиме дома во Стивентон.
Има ли некакви вести од Роберт?
Конечно пристигнал во Сан Доминго.
Добро.
Чаша вино за вас, господине?
Да.
Да, здравица од еден член на професија до друг.
Жалам што бев толку нељубезна во минатото.
Господин Висли?
Значи, злогласната госпоѓа Редклиф.
Навистина ли беше готска како нејзините романи?
Не надворешно,
но нејзиниот внатрешен пејзаж беше прилично живописен, мислам.
Вистина за сите нас.
Има порака за Пречесниот Остин.
- Порака за Пречесниот Остин. - Благодарам.
Чичко?
Што е?
Изгледа дека умрел многу наскоро по пристигнувањето во Сан Доминг.
Боже мој, едвај дека бил таму.
Што била болеста?
Жолта треска. Лорд Крејвен, напиша.
Вели дека да знаел дека е верен за женење,
никогаш не би го зел со него.
Џејн, има уште нешто.
Господин Лефрој, Том.
Што?
Би го криел ова од тебе да можев.
Тој е овде, во посета на госпоѓа Лефрој и јас...
Верен е.
Толку скоро?
Писмо?
Не.
Тоа е нешто што го започнав во Лондон.
Тоа е приказна за млада жена.
Две млади жени.
Подобри отколку нивните околности.
Толку многу има такви.
И двајца млади господа кои добиваат
многу повеќе отколку што заслужуваат, како и повеќето.
Ммм.
Како почнува приказната?
- Лошо. - А потоа?
Станува уште полошо.
Со, се надевам, малку хумор.
Како завршува?
Двете триумфираат, со среќен крај.
Прекрасни венчавки?
Волшебни венчавки
за многу богати мажи.
Ми поставивте прашање.
Спремна сум да ви дадам одговор. Но, има само уште нешто да се среди.
Не можам да ве сфатам, господине Висли.
Некогаш, вие сте
најнежниот маж што го познавам, а сепак вие...
„Сепак“. Колку тажен збор.
А сепак, си препишавте најголем одбивачки ефект.
Зборувам, се разбира, за вашето писмо. - Какво писмо?
Дали вашата тетка го напиша во ваше име?
Зошто се обидувам?
На тој или на оној начин, страста прави будали од сите нас.
Се надевам, со време, страста може да го поврати вашето подобро мислење.
Емоциите се апсурд!
Кога ќе се земе во предвид полот на кој е најчесто упатен,
незабележан од лудоста.
Ви благодарам на честа од вашата понуда. Прифаќам. Пријатен ден.
Џорџ, Џорџ.
Господин Висли е... тој е угледен човек.
Ти секогаш ќе имаш место покрај мене.
Госпоѓице Остин.
Господине Лефрој.
Господине.
Верувам дека морам да ви честитам, господине Лефрој.
И дојдовте да посетите стара пријателка за толку кратко време. Колку внимателно.
Дојдов
да понудам објаснување, со задоцнување,
за моето однесување. Не можам да замислам како да го опишам.
Кажете ми за вашата дама, господине Лефрој.
Од каде доаѓа?
Таа е од окугот Вексфорд.
Од вашата земја. Одлично.
Што е тоа со што ја освои? Вашите манири, насмевки и пријатни обраќања?
Не, не, воопшто не.
Не, ако навистина ја искусив таа емоција, би требало сега да го мразам самиот поглед на него.
И ти грешиш.
Јас сум дури недорасната на величествената обдареност на госпоѓица Вексфорд...
Не можам да го правам ова.
И значи ќе се омажиш за Висли?
Те молам?
Ако има дел од вистина или правда во тебе,
ти не можеш да се омажиш за него. - Ох, не, господине Лефрој.
За правдата, по ваш прием, знаете многу малку, а уште помалку за вистината.
Џејн, се обидов. Се обидов и не можам да ја живеам оваа лага.
Можеш ли ти?
Џејн, можеш ли ти?
Која ќе биде вредноста на животот ако ние не сме заедно?
Избегај со мене.
Бегство?
Тоа е токму тоа што го предлагам.
Ќе се упатиме кон Лондон, до петок ќе бидеме во Шкотска, како маж и жена.
- Да оставиме се? - Се.
Тој е единствениот начин да бидеме заедно.
Ќе изгубиш се.
Фамилијата, местото. За што?
Цел живот напор за скромна плата?
Дете секоја година и без олеснување на теретот?
Како ќе пишуваш, Џејн? - Не знам.
Но, среќата ми е на дофат и не можам да си помогнам.
Нема разум во ова.
Ако можеше да го вратиш Роберт, дури и на ваков начин,
ќе го стореше ли?
- Те молам, криј го моето заминување што е можно подолго. - Чекај.
Земи.
Земи ги овие. Сега оди, брзо.
Ајде. Ако побрзаме, сеуште можеме да ја фатиме утринската кочија.
Дали си сигурна?
Внимавај.
- Доаѓа ли? - Не уште.
Фати ме за рака. Во ред?
Побрзај. Можам да слушнам како се приближува.
Еве ја.
Две до Лондон. Ќе се симнеме на првото застанување.
Во ред? - Еве овде, господине.
Хемпшир, твојата земја.
Беше.
Заглавивме. Сите надвор, дами и господа, ве молам.
Мораме да ја растеретиме тежината. - Не, дозволи ми, дозволи ми.
Ќе побарам господа да ми помогнете да ја извлечеме кочијата.
Сега, господине, ако можете да ја туркате самата кочија. Извинете, господине. Млад господине?
- Да, да. - Вие на другата страна, господине, ви благодарам.
- Млад господине, ве молам дојдете. - Во ред.
Би сакале ли да ни помогнете? Ви благодарам.
Така, сега сите заедно, господа, ве молам!
Еден, два,
и три и туркајте!
Ајде.
Драг Том
Колку во право време пристигаа парите што ги испрати.
Еден, два и три!
Многу добро ни дојдоа на татко ти и мене.
Многу си мил што го делиш со нас џепарлакот од вујко ти.
Штоуште, не се осмелувам да помислам како би преживеале без него.
Добро сторено. Ви благодарам, господа.
Во ред, дами и господа, вратете се во кочијата колку што можете побрзо, ви благодарам.
Спремни сме.
- Загрижена си? - Не.
- Дали е поради губењето на репутацијата? - Не.
Поради губењето на твојата.
- Јас не... - Ве молам, господине, дојдете, кочијата заминува.
Ајде.
Смена на коњите. Само дваесет минути.
Куќата на канцеларијата во задниот дел на крчмата. Сите долу, побргу ве молам.
Колку браќа и сестри имаш во Лимерик, Том?
Доволно. Зошто?
Како се викаат твоите браќа и сестри?
Тие...
Од кој зависат тие?
Твојата репутација е уништена.
Твојата разузданост е прекрасна лага.
- Можам да заработам пари. - Нема да биде доволно.
Ќе се издигнам.
Со судијата на Високиот Суд како непријател? И сиромашна жена?
Бог знае колку усти зависат од тебе!
Мој сладок, сладок пријателе, ти ќе потонеш и ние ќе потонеме со тебе.
- Јас ќе... - Возило за Хемпшир.
Возилото за Хемпшир заминува за пет минути.
Не! Не, Џејн.
Никогаш нема да се откажам од тебе.
- Том... - Не зборувај ниту размислувај.
Само сакај ме. Ме сакаш ли?
Да.
Но, ако нашата љубов ја уништи твојата фамилија, тогаш таа сама ќе се уништи.
- Не. - Да.
Во едно долго, бавно деградирање од вина и каење и обвинување.
Тоа се бесмислици.
Вистина.
Направена од контрадикции.
Но, мора да дојде со насмевка.
Инаку ќе ја сметам за лажна и нема да имаме љубов воопшто.
Те молам.
Догледање.
Типично проклето бегање. „Да одам, да не одам?“
Госпоѓице. Госпоѓице.
Во ред, тргнувај.
Здраво?
- Каде се сите? - Ве бараат вас, госпоѓице. Ве бараат насекаде.
- Благодарам, Џени. - Господине Ворен.
Твојата фамилија се обиде да ја скрие работата од слугите, но...
Каде е тој никаквец Лефрој? Боже мој, ако Хенри го најде, ќе го убие.
Нема да го најде.
А, и да го најде, нема да го убие.
Нема потреба.
Што се случи?
Ништо не се случи.
Сфаќам. Сфаќам.
Џејн,
можеби имам помалку личен шарм од Лефрој.
Површен шарм за некои очи. За други, тоа се простите чувства, но јас...
- Немам надеж. - Надеж?
Не можеш си замислиш...
Ви благодарам на големата чест за вашата понуда,
но зарем нема други жени во Хемпшир!?
Ти беше тој што му пиша на судијата.
Мораш да имаш во предвид колку сум те сакал одсекогаш.
Па?
Ни се врати.
Остави го.
Господине Остин, морам да ве информирам дека нема да дојдам на служба денеска.
Не во присуството на оваа млада жена. - Навистина...
- Ако морам да зборувам отворено... - Тето.
Верувам дека вашата најмлада ќерка била на патешествие.
- Нејзиното Дамство го смета патувањето за криминал. - Несанкциниозен пат.
Штоуште, бидете предупредени дека мојот братич ги повлече понудите
од некој без фамилија, богатство, важност
и фатално заразен со сомнеж.
- Ох, таа има фамилија, госпоѓо. Има фамилија.
Важноста може да зависи од други работи што Вашето Дамство не може да ги замисли.
А што се однесува до богатство, млада жена може да зависи од себеси.
Интересна забелешка, госпоѓице Остин.
Ме обврзува на прошетка покрај реката да помуабетиме на темата.
Висли?
Се извинувам ако моето однесување ве разочара, господине Висли.
Изгледа дека не можете да се натерате да се омажите без чувства.
Или дури и со нив.
Ве почитувам поради тоа и го делам вашето мислење. Не можам ниту јас.
Секогаш се надевав дека ќе ја освојам вашата љубов со тек на време,
но доволно сум суетен да сакам да се омажат за мене поради мене самиот отколку поради моите пари.
Дали се разделуваме како пријатели?
Да.
- Значи, ќе живеете... - Од моето перо. Да.
Дали сите ваши приказни ќе имаат среќни завршетоци?
Моите ликови ќе имаат,
по малку неволји,
се што посакуваат.
Доброто не секогаш доаѓа до добар крај.
Тоа е многу позната вистина.
...дека сам маж во посед на добро богатство
мора да биде во потрага по жена.
Како и да е, и малкумина да знаат дека чувствата или погледите на таков маж можат да бидат,
на неговото прво влегување во соседството,
оваа вистина беше толку добро фиксирана во умовите на околните фамилии,
што тој го сметаше како права сопственост на некој од нивните ќерки.
„Мој драг, господине Бенет“, му рече неговата дама еден ден,
„Слушнавте ли дека Паркот Нетерфилд е конечно отворен?“
Господин Бенет одговори дека не слушнал.
„Но, тоа е“, одврати таа...
Дали е тоа госпоѓица Остин? Онаа госпоѓица Остин?
Не, мадам. Таа учтивост, во склад со обичајот на првенство,
и припаѓа на мојата постара сестра.
Госпоѓица Џејн Остин, писателката на „Гордост и предрасуди“?
Мојата сестра сака да остане анонимна, но вашата љубезна почит е многу ценета.
- Ви благодарам. - Ви благодарам.
Ве молам, дојдете.
Никогаш нема да му простам на Хенри за ова.
Да, ќе му простиш. Ние секогаш му простуваме за се.
Џејн, еден стар пријател.
Доцни како и секогаш.
Мадам Грофице, госпоѓице Остин.
Господине Лефрој.
Ве молам, дозовлете ми да ве запознаам
со вашиот најстраствен обожавател, ќерка ми, госпоѓица Лефрој.
Госпоѓице Остин, колкаво задоволство ми е што ве запознав.
Ќе читате ли за нас вечерва?
Ах, па, гледаш, мојата сестра никогаш не чита.
Инаку, како ќе остане анонимна?
- Но... - Џејн.
Ќе направам исклучок
ако мојата нова пријателка го сака тоа.
Дојди, седни покрај мене.
Прекрасна е, Том.
Сега почна да се сфаќа
дека тој беше точно мажот што, по диспозиција и таленти,
најмногу ќе и одговара.
Неговото разбирање и нарав, иако различни од нејзините,
ќе одговореа на сите нејзини желби.
Тоа беше заедница што мораше да биде предност за двајцата.
Со нејзината леснотија и живост,
неговиот ум можеше да биде омекнат, неговите манири подобрени,
и од неговото судење, информации и знаење за светот,
таа мораше да ги добие привилегиите на поголемо значење.
Но, не толку среќен брак сега можеше да ја научи воодушевувчката толпа
што брачната среќа навистина беше.
Во својот краток живот Џејн Остин напиша шест од најголемите романи на англиски јазик.
Том Лефрој имаше успешна кариера како адвокат и стана Главен Судија во Ирска.
Својата најстара ќерка ја крсти Џејн.
Ниту Џејн, ниту нејзината сестра Касандра не се омажија.